Op zoek naar alternatieven voor gevangenis en strafrecht

dinsdag 31 oktober 2017

Onderstaand artikel schreef ik voor Buiten de Orde 2017/2, en verscheen daar al een aardig tijdje terug. Nu dus ook hier.

Geen celstraf, maar wat dan wel?
Op zoek naar alternatieven voor gevangenis en strafrecht

Een maatschappij van vrijheid, van solidariteit op basis van gelijkwaardigheid, verdraagt geen strafrecht. Zo’n maatschappij zou onmiddellijk haar vrijheid kwijtraken als ze wetten zou tolereren, plus instellingen om naleving van die wetten af te dwingen. Geen strafrecht bestaat immers zonder autoriteit van degene die straft jegens degene die gestraft wordt

Precies vanwege die autoriteit zijn er dus politieagenten die mensen naar rechtbanken slepen, officieren van justitie die zulke mensen aanklagen, rechters die ze veroordelen en gevangenissen om ze in op te sluiten. Wie consequent opkomt voor vrijheid, voor individuele en collectieve zelfbepaling, zal oplegende autoriteit afwijzen. Zij die dat doen wijzen daarom – als ze een beetje consistent zijn in hun opvattingen – politie, strafrechtspleging en gevangenissen principieel van de hand als verwerpelijke en antisociale dwangmiddelen die de vrijheid bedreigen. Continue reading

Strafrecht is onrecht (1): inleidende observaties

vrijdag 31 januari 2014

Politiegeweld leidt de laatste tijd tot aandacht en verontwaardiging – in zeer beperkte kring. Demonstraties tegen politiegeweld – bijvoorbeeld na de vrijspraak van de agent die de 17-jarige ongewapende donkere jongen Rishi doodschoot – trekken kleine aantallen mensen. Dat heeft een reden: verreweg de meeste mensen – ook als ze best kritisch zijn over specifieke episodes van politioneel wangedrag – accepteren het idee dat de politie noodzakelijk werk doet en deel uitmaakt van een onmisbaar apparaat. Ten onrechte, want strafrecht is onrecht, en dat zit niet alleen in de huidige toepassing ervan. Continue reading

Opruiing als burgerplicht

donderdag 10 januari 2013

Waarom tolereren we de staat, met al haar regels, haar wetten, haar politie en haar traangas, justitie, rechtbanken, geheime agenten, soldaten en tanks, bommen en granaten, haar belastingheffing en haar bureaucraten, haar macht en het daaraan inherente machtsmisbruik – want waar macht zich centraliseert en wordt opgelegd, daar is het misbruik al aanwezig – waarom tolereren we die staat? Waarom pikken we dat, waarom blijft het bij mopperen, maar voegen we ons bijna allemaal uiteindelijk? Waarom wordt er zo weinig opruiing bedreven jegens het ‘openbaar gezag’, en waarom wordt de opruiing die bedreven wordt, zo bedroevend weinig gevolgd door staatsvijandig gedrag? Opruiing tegen de staat vanwege haar wandaden is immers, zoals ik hieronder zal uitleggen, zelf geen wandaad maar doodgewoon burgerplicht. Continue reading