Archive for Groot-Brittannië

Kanttekeningen bij een vrolijk spektakel

maandag 12 juni 2017

De verkiezingen in Groot-Brittannië  op 8 juni 2017 zijn uitgedraaid op een vrolijk spektakel voor linkse en radicale mensen. Vrolijk, omdat rechts een flinke tik heeft gekregen en alle zeilen bij moet zetten om te ontkennen dat het wonden te likken heeft en flink uit haar evenwicht is. Vrolijk ook, omdat veel mensen via sten aan Corbyn een afwijzing van het asociale neoliberalisme van May tot uiting hebben doen komen. Maar ook een spektakel, een kijkspel iets om naar te kijken om bij te staan juichen en applaudisseren. Deelname aan dat spektakel is ‘deelnemen’ aan iets waarin anderen beslissen over de regie, de rolverdeling en het scenario. Ja, de stemming onder kiezers is naar links geschoven, al staat te bezien hoeveel en vooral hoe diepgaand. Er is dus reden tot enige gepaste vrolijkheid. Maar de euforie die in linkse kringen is uitgebroken na deze verkiezingen, lijkt me onberaden en weinig productief. Met een variatie van een oude leus: Don’t celebrate. Organize. Continue reading “Kanttekeningen bij een vrolijk spektakel” »

Jeremy Corbyn: de zoveelste strohalm voor stembusliefhebbers

donderdag 8 juni 2017

Het is weer eens ergens verkiezingsdag, en te veel linkse mensen zijn er weer in geslaagd om een strohalm te vinden, een reden om hun weerzin opzij te duwen en deze éne keer toch maar te gaan stemmen. De plaats des onheils: Groot-Brittannié. De strohalm: Jeremy Corbin, the last best hope voor de Labourpartij, als we supporters mogen geloven. Is het zinvol om onze antiparlementaire scepsis opzij te schuiven? Biedt een stem op Corbyn’s Labour inderdaad voldoende perspectief om een stem daarop uit de brengen als je in de gelegenheid bent, of tenminste aan te moedigen, toe te juichen of daadwerkelijk uit te brengen indien je niet zelf tot de daadwerkelijke kiezers behoort? Continue reading “Jeremy Corbyn: de zoveelste strohalm voor stembusliefhebbers” »

Die Irak-oorlog stonk en stinkt, daar hadden we Chilcot niet voor nodig

donderdag 7 juli 2016

Het Chilcot-rapport waarin aangetoond is dat de Britse regering in 2003 op basis van rammelende bewijsvoering meedeed aan de invasie en bezetting van Irak, is geen onthullend document. Het vertelt wat oplettende mensen – miljoenen vredesdemonstranten destijds bijvoorbeeld – al in februari van dat jaar wisten. Het ondermijnt geenszins de logica achter dit soort oorlogen, maar klaagt vooral dat de logica in dit specifieke geval te weinig werd onderbouwd. Tegenstanders van oorlog kunnen er weliswaar naar verwijzen, onder het motto ‘zeiden we het niet?!’ Maar we zeiden en zeggen nog wel iets meer. Maar als we werkelijk tegenstanders van die oorlogen willen zijn, dan gaan we toch wel een paar zeer grondige stappen verder dan dit rapport. Continue reading “Die Irak-oorlog stonk en stinkt, daar hadden we Chilcot niet voor nodig” »

Na Brexit: brrrrrrr

vrijdag 24 juni 2016

Het Britse referendum is voorbij, en er is zowaar iets positiefs over te melden: één van de twee heeft verloren. Aangezien beide opties weerzin, walging en verwerping verdienden, is dat toch aardig: je moet er toch niet aan denken dat beide kampen hadden gewonnen…. Minder aardig is natuurlijk dat daarmee de andere van die twee verfoeilijkheden dus wel met de overwinning is gaan strijken. Continue reading “Na Brexit: brrrrrrr” »

Londen, 20 juni: kanttekeningen bij een demonstratie

zondag 28 juni 2015

Zaterdag 20 juni vond in Londen een grote en energieke demonstratie tegen bezuinigingsbeleid plaats. Dat is, minder dan twee maanden nadat de Conservatieve Partij, de Tories, verkiezingen won, opnieuw kon gaan regeren en nieuwe bezuinigingsplannen aan het beramen is, best een moedgevend feit, zou je zeggen. Toch valt bij de hier en daar nogal euforische reactie op het protest wel een handvol kanttekeningen te plaatsen. Continue reading “Londen, 20 juni: kanttekeningen bij een demonstratie” »

“No justice, no peace!” geldt ook in Londen

donderdag 9 januari 2014

In augustus 2011 schoten Britse politieagenten Mark Duggan, een 29-jarige  zwarte man, dood. Het gebeurde in Tottenham, Londen. Woede over dit politiegeweld ontlaadde zich in rellen. Frustratie over armoede en uitzichtloosheid in arme wijken in een reeks Britse steden voegde zich bij de woede, hetgeen de reikwijdte van de rellen vergrootte. Dat de rellen weinig doelgericht waren, en vooral later ook mensen dupeerden die nauwelijks rijker waren dan de rellende mensen zelf, doet niets af aan de kern: de rellen waren een explosie van rechtmatige woede. Een uitspraak over het doodschieten van Duggan probeert de rechtmatigheid van die woede te ondergraven voor zover die in het dodelijke politiegeweld haar oorzaak vond. Continue reading ““No justice, no peace!” geldt ook in Londen” »

Oorlog Tegen Dassen op het Britse platteland

woensdag 9 oktober 2013

Af en toe zag ik de laatste tijd in media koppen langskomen over een ‘badger cull’, oftewel het ‘ruimen’ van dassen. Ik vond het frappant: volgens mij is de das een tamelijk zeldzaam dier, maar er was blijkbaar sprake van overlast. Ik schonk er verder niet veel aandacht aan, er was altijd wel iets anders om me drukker over te maken. Maar nu doe ik dat dus toch maar een keertje wel. Het is een raar en best akelig verhaal. Continue reading “Oorlog Tegen Dassen op het Britse platteland” »

Cable Street: antifascistische victorie is jarig

vrijdag 4 oktober 2013

Vier oktober is niet alleen dierendag. Vier oktober was in 1936 ook de dag dat ettelijke duizenden Britse fascisten uit hun riolen en vuilnisvaten kropen, zich verzamelden on Oost-Londen om te marcheren in een wijk waar een aanzienlijke Joodse gemeenschap leefde. Ze werden echter opgewacht door vele tienduizenden antifascisten die hen fysiek de weg versperden. Een grote politiemacht probeerde de weg vrij te maken voor de fascistenmars. Dat mislukte jammerlijk, antifascisten hielden stand in langdurige straatgevechten. Mosley’s nazi’s dropen af en hielden verderop een tamelijk zielige betoging. De antifascisten wonnen de slag op die gedenkwaardige dag. Continue reading “Cable Street: antifascistische victorie is jarig” »

On the edges of Trotskyism – some of the ones who left the SWP

Friday, 12 July, 2013

This piece was originally written for Libcom, where you can also read it.

Some notes on the IS Network, formed by ex-members of the SWP, and on the ideas of Richard Seymour, one of them.

The SWP crisis is one symptom of Trotskyism on the edge. The crisis produces lots of disenchanted and disillusioned members. It would be tragic if most of these people would simply succumb to demoralization and cynicism. But there is not just Trotskyism on the edge of collapse. Some of these disenchanted (ex-)members do not move away from the struggle, simply regretting the energy wasted and the time lost. Quite a numer of these people move from Trotskyism on the edge to the edges of Trotskyism, and sometimes beyond, beyond the borderline that separates Trotskyist politics from sensible revolutionary approches towards class struggle practice. Let’s have a look at the ones who left. Continue reading “On the edges of Trotskyism – some of the ones who left the SWP” »

Trotskyism on the edge – on the SWP crisis

woensdag 10 juli 2013

The piece below was written for my Libcom blog, where you can already read it.

A few more notes on the crisis in the SWP that seems to have entered new territory.

Months after the crisis in the Socialist Workers Party (SWP) burst into the open, this Trotskyist formation hasn’t succeeding in leaving their problems truly behind. On the contrary, there have been new signs of division in the organisation that has already experienced a big loss of membership, prestige in the wider movement and political self-confidence. This is no bad thing, als long as the ones who are leaving find something better to do, and as long as the decent people still remaining keep on making a fuss and ask the right questions. Continue reading “Trotskyism on the edge – on the SWP crisis” »