Joke Kaviaar en de solidariteit (2): waarom kwam de staat (nog) met haar vervolging weg?

woensdag 6 maart 2019

Joke Kaviaar, verzetsstrijdster en publiciste, zit intussen bijna zes weken gevangen. Ze heeft nog ruim vier weken te gaan. De staat heeft haar opgesloten wegens enkele door haar geschreven artikelen, en omdat ze aan een protestactie deelnam in een gemeenteraadszaal. Artikelen en protestactie richten zich tegen de vervolging van vluchtelingen waar de Neeederlndse staat zich dag in dag uit schuldig aan maakt. De combinatie van kritiek en actie, van woord en daad, vond de staat zo ernstig dat ze Joke Kaviaar uiteindelijk tien weken celstraf oplegde. Maar er is – naast deze afweging van het staatsgezag – een tweede reden waarom ze vast zit. Die is minstens zo belangwekkend als de eerste.

Die tweede reden is simpelweg deze. De staat ontmoette, in haar streven om Joke aan te pakken, te weinig tegenkrachten. Plat en simplistisch gezegd: de staatwilde haar opsluiten, en de maatschapij liet het toe. Sociale bewegingen van welke aard dan ook zijn er niet in geslaagd om de staat met zoveel tegendruk te confronteren dat de overheid de vervolging van Joke opgaf en haar met rust liet om van gedoe af te zijn. De prijs die sociale bewegingen wisten op te leggen aan het staatsgezag – in de vorm van dwarsliggerij en kritiek, van verzet en verlies aan legitimiteit – was en is helaas zo gering, dat de staat met de vervolging van Joke Kaviaar kon wegkomen. Tot nu toe althans. Sterker nog: relevante organisaties die de prijs hadden kunnen verhogen, en die dat vanuit hun formele doetstelling hadden horen te doen, hebben dat nagelaten. De krachten die wel hun best deden en doen, waren te gering in omvang en kracht, en niet altijd zo scherp als ze beter wel hadden kunnen zijn.

Welke organisaties waren zo nalatig? Ik noem er drie: Amnesty International, de Nederlandse Vereniging van Journalisten en de FNV. Niet schrikken, ik ben niet opeens soft geworden, ik heb in deze organisaties geen enkel vertrouwen. Maar als ze hun officiële doelstellingen serieus hadden genomen, waren ze voor Joke opgekomen, en dat vraga ik me af of de Staat der Neeederlanden deze vervolging had doorgezet. Wat bedoel ik?

In het vorige stuk zette ik uiteen dat de staat Joke aanpakte via een opruiingszaak vanwege artikelen die ze schreef. Maar die artikelen waren eerder vorwendsel dan de echte reden om haar op te sluiten. De echte reden was: een verzetsfiguur tijdelijk uitschakelen, en het typoe verzet waar ze voor staat verzwakken en ontregelen. In die zin is de opruiingszaak een bijzaak, hoe raar dat ook klinkt.

Maar bijzaak of niet, de vrijheid van kritiek in woord en geschrift wordt er ernstig mee ingeperkt en aangevallen. Vrijheid van meningsuiting geldt als fundamenteel mensenrecht. Je zou zeggen dat organisaties die voor mensenrechten opkomen, op hun achterste benen zouden staan toen ze van de opruiingszaak tegen Joke lucht kregen. Je zou zeggen dat Amnesty zich allang en met grote kracht had laten horen. Joke Kaviaar zou, als ze vast zat in Rusland of Turkije, allang zijn uitgeroepen als prominent politieke gevangene voor wie we ons dienden in te zetten. Maar ze zit vast in het keurige Nederland, en Amnesty zwijgt. Ik ben niet verbaasd: de agenda van gevestigde mensenrechtenorganisaties wijkt zelden erg ver af van de agenda van de mogendheden wiens liberaal-democratische ideologie zein hoge mate weerspiegelt. Maar ik vind wel dat Amnesty hier aangesproken hoort te worden als zijnde volstrekt nalatig: ze laat een politieke gevangene, opgesloten voor het uiten van haar mening, in de steek. Dat is wel degelijk een schande.

Net zo nalatig is de Nederlandse Vereniging van Journalisten, die de persvrijheid hoog heeft zitten, maar kennelijk alleen als het niet te veel kost. Een publiciste – feitelijk een collega van door deze vereniging vertegenwoordigde journalisten – zit vast wegens hara publicaties, en de hgenoemde journalistenvereniging had zich voor haar uit m horen te spreken. De vrijheid die Joke nu is afgepakt, is voor andere publicisten immers een stukje minder gegarandeerd nu haar vervolging ene precedent heeft geschapen. Alweer: verbaasd ben ik niet: keurige organisaties als deze journalistenvereniging branden hun vingers niet graag aan controverse, en de standpunten die Joke verdedigt wordne helaas door weinigen ondersteund. Maar het is wel degelijk een schande dat de Nederlandse Vereniging voor Journalistiek gene vinger voor Joke – en daarmee op dit front geen vinger voor de vrijheid van meningsk uiting en kritiek – heeft uitgestoken.

Dan hebben we nog de vakbondsfederatie FNV. Ook die doet niet voor Joke wat ze , gezien haar eigen organisatorisch belang en haar formele principes, hoort te doen. Hier betreft het niet de meningsvrijheid maar de organisatievrijheid waarbij een vakbond – zou je toch denken? – toch belang heeft. Twee van de tien weken die Joke momenteel uit zit, is straf voor een protest in de gemeenteraadszaal van Zeist. Dit soort protesten – rond andere thema’s, maar met eenzelfde graad van ‘ordeverstoring’ – zijn er wel vaker. Ik roep er eentje in herinnering. Op 26 november 2018 verschaften 150 metaalarbeiders zich toegang tot het gebouw van metaalwerkgeversvereniging FME. Het betrof hier een actie van de FNV in de strijd om een betere CAO in de metaalsector af te dwingen. Het was een bezettingsactie, de ondernemersclub sprak van “inbraak” en klaagde over “intimidatie”(1). Stevige klachten, maar van strafvervolging tegen de 150 actievoerders en/of tegen de FNV is verder niets vernomen, vermoedelijk omdat die intimidatie en dergelijke buiten het fantasierijke brein van de FME niet bestond, de veel te keurige FNV kennende.

Maar sowieso was het afzien van zo’n strtafdvervolging vanuit de metaalbazen en de overheid bezien,waarschijnlijk tactisch verstandig geweest. Ze zagen wellicht het tafereel in gedachten al voor zich: 150 aangeklaagden in een rechtszaal met een publieke tribune propvol solidaire collega’s, en nog eens honderden boze arbeiders aan het protesteren rond het grechtsgebouw, voorzien van heftrucks en ander zwaar materieel… Geen goede pr voor de metaalondernemers, en niet erg goed voor het aanzien van het bevoegd gezag dat er wel erg partijdig zou uit komen te zien. Je spot als ondernemersclub, maar ook als overheid, nu eenmaal liever niet met een vakbond met honderdduizenden leden en een goed gevulde stakingskas. Die kapsel je in, die knuffel je dood, maar die ga je niet nodeloos provoceren, want dan kan ze zich vrij opeens wel eens als arbeidersbond beginnen te gedragen, al is het meer voor eventjes en ana de oppervlakte…

De FNV juridisch aanpakken wegens zo’n bezettingsactie, daar begint de staat dus niet aan. Het juridisch aanpakken van een handvol anarchisten die opkomen voor vluchtelingen is echter een makkie. Maar door die anarchisten, waaronder dus Joke Kaviaar, met succes te vervolgen en Joke er zelfs vor de cel in te sturen, creëert de staat weer een precedent dat tegen de FNV gebruikt kan worden. En dát zou de FNV zich aan dienen te trekken. Een volgende keer, als FNV-ers ene bezetting organiseren, kunnen ondernemers iets makkelijker om stafvervolging roepen, met verwijzing naar het vonnis tegen het raadszaalprotest in Zeist waarvoor Joke dus ook vast zit.

Voor zover de organisatie- en actievrijheid van arbeiders de FNV echt aangaat en interesseert, had ze zich tegen de schepping van dit precedent, en dus tegen de strafvervolging van Joke Kaviaar tenminste rond die raadszaalactie, horen te keren. Met een leuke bezettingsactie bijvoorbeeld, om het punt te maken. Maar zelfs een kritisch persbericht en een solidariteitsverklaring kon er kennelijk niet af. Ten derde male: verbazing voel ik niet. Maar kwalijk is deze nalatigheid wel, en vooral: hierdoor wordt het werk voor de repressieve overheid tegen Joke en mensen als zij nodeloos extra makkelijk. Joke zit dus mede vast omdat Amnesty, de Nederlandse Vereniging van Journalisten en de FNV dat toegelaten hebben. En er zijn meer mainstream organisaties waarvan iets dergelijks kan worden gezegd.

Dat doet er toe in dit soort zaken. Justitie, Openbaar Ministerie, rechtbanken: ze opereren met eigen prioriteiten, maar ook in een specifiek krachtenveld waarin de krachtsverdeling kan schuiven. Dat zien we aal net verschil in behandeling dat linkse en radicale critici enerzijds, en rechtse tot en met fascistische publicisten en politici anderzijds. Ja, ook een extreem-rechtse columnist of cartoonist krijgt wel eens justitie op zijn of haar dak. Maar dat leidt dan of tot ene miniem strafje, of zelfs dat niet. Dat heeft twee redenen.

De eerste is dat voor de staat er een wezenlijk verschil bestaat tussen ‘extreem-rechs’ en ‘extreem-links’. ‘Extreem-rechts’ is een ruwe, enigszins losgeslagen variant van wat de staat zelf al belichaamt: orde, gezag, discipline, uitsluiting van wie ‘er niet bij hoort’. Het gevestigde staatsgezag ziet fascisten als rivalen, als lui die de staat voor de voeten lopen en soms werk doen dat de staat liever zelf doet. Dus  krijgen fascisten wel eens ene tik op de vingers. Maart het is een rivaliteit vanuit ene gemeenschappelijke basis: een maatschappelijke orde gebouwd op uiutsluiting en repressie. Fascisten willen die orde eventueel overnemen en aanscherpen. Ze zijn echter gene fundamentele tegenstanders van deze orde, en de stata weet dat. De staat pakt a fascisten dan ook maar mondjesmaat aan, en zelden erg grondig. Op[ andere momenten hanteert de stata fascisten zo ongeveer als onofficiële hulptropen. Er is niets fundamenteeels aan de wrijd ving tussen de staat en uiterst-rechts.

‘Extreem-linkse’ lui – radicale anti-autoritaire antikapitalisten, autonomen, anarchisten en dergelijke, mensen als Joke Kaviaar bijvoorbeeld – zijn in staatsogen echter geen rivalen, maar echt vijanden. Wij staan als anarchisten tegeneover al datgene waar de staat voor staat. We verwerpen de hiërarchie waar de staat uitdrukking aan geeft. We verwerpen de uitsluiting die van staatswege juist wordt georganiseerd. En voor ons zijn fascisten gene rivalen, maar frontale tegenstanders van het gevaarlijkste soort. Onze oppositie tegen staat en fascisme is niet slechts tactisch, maar onverzoenlijk, principieel en fundamenteel. En dat weet de staat. Wij zijn staatsvijanden, dus is de staat onze vijand. Daarom pakt de staat Joke Kaviaar hard aan en laat ze Geert Wilders vrijwel vrijuit gaan.

Maar er speelt nog iets, en dat hete draagvlak. De stata opereert niet enkel vanuit haar eigen prioroteiten. Justitiereageert wel degelijk op wat er in de maatschappij gebeurt, waar steun voor ie sen waarvoor niet. Een vorbeeld: de blokkeerfascisten bij Dokkum. Een georganiseerde groep pro-Zwarte Piet-lui brengt anti-Zwarte Piet-demonstranten die per bus naar intochtsplaats Dokkum reisden, grof tot stilstand. Mensen in de bus schrokken hevig, een enkeling liep een hersenschudding op. Het abrupt blokkerten vande bus met demonstranten was ene daad van grof geweld., niet zomaar ene verkeersovertreding. En ja hoor, justitie stelt strafvervolging in. Je zou zeggen, de blokkade is veel ernstiger dan de raadszaalactie waar Joke twee weken voor zit. Je zou zeggen, die blokkade is heel wat ernstiger dan de twee artiekelen waar Joke twee maanden voor zit. Je zou dus kunnen denken: de blokkeerders krijgen vast veel en veel meer dan twee maanden en twee weken celstraf. Wat blijkt? Ze krijgen een taakstraf, geen celstraf. Kritiek en vreedzame actie door ‘extreem-links’ wordt dus veel en veel zwaarder bestraft dan grof geweld van fascistisch rechts.

Dat zal te maken hebben met het genoemde verschil in houding van de stata zelf: ene principieel verschil. Maar het heeft ook te maken met het feit dat voor die blokkeerlui meteen brede, publieke steun was. Er werd voortvarend en met aanzienlijk resultata geld ingezameld voor de jhuridische kosten die d eblokkeerders op dreigden te lopen. Sympathiebetuigingen weerklonken door het ganse racistische land: deze lui verdedigden slechts een ‘kinderfeestje’, dat is toch geen misdaad? Een racistische traditie met grof geweld kracht bij zetten had kennelijk breed maatschappelijk draagvlak. Dat zal de rechterlijke macht niet zijn ontgaan, en die druk zal mede tot de lichte straf hebben geleid. Lewt wel: ik pleit hier niet voor zwaardere straffen vor ‘extreem-rechts’ – ik vind strafrecht sowieso een onding, en gevangenissen dienen te worden afgeschaft en gesloopt, en fascisten in cellen gooien is bovendien te veel eer voor die lui. Ik wijs alleen op het wrange meten met twee maten, en ik zoek de verklaring gedeeltelijk in het feit dat de blokkeertfascisten ene aanzienlijke steun genoten, van ene kracht en omvang die rond Joke Kaviaar helaas ontbreekt.

Want daar zit nmijn punt. Hoe ver de staat kon gaan in het aanpakken van Joke Kaviaar, hing af van de vraag hoe hard die stata daarin van onze kant uit werd tegengewerkt. Van FNV, Amnesty en journalistenvereniging moesten we het duidelijk niet hebben. We waren aangewezen op eigen, radicale en autonome kracht. Die bleek beperkt, te beperkt. E is en wortd nog steeds door kleine groepen solidariteit georganiseerd. Dat werkt: een door Joke zelf zeer geewaardeerde (2) lawaaidemonstratie voor Joke bij bajes Nieuwersluis trok op 3 maart bijvoorbeeld ruim veertig mensen(3). Solidaire mensen schrijven energiek brieven aan Joke. In Den Haag verscheen graffiti als solidariteitsbetuiging(4). Stukken van nbhaar hand die vanuit de bajes de buitenwereld bereiken, worden via internet enthousiast verspreid. Maar de radicale en anarchistische bewegingen zijn klein en niet bepaald sterk genoeg om deze activiteit de benodigde vleugels te geven. De politieke prijs die we aan de staat weten op te leggen – in de vorm van commotie en schandaal, maar waarom niet ook in de vorm van echte fysieke schade? – is overduidelijk niet genoeg. Er zijn simpelweg meer anarchisten, autonomen en aanverwante raddraaiers nodig.

Maar er is nog iets. Ja, anarchistische/autonome bewegingen zijn niet groot genoeg. Maar ook binnen die bewegingen loopt niet bepaald iedereen warm voor de solidariteit met Joke Kaviaar. Gezien het feit dat er meer dingen en mensen zijn om ons druk over te maken, is dat helemaal niet gek. Maar soms wordt die afwezige inzet van motivaties voorzien waar de wenkbrauwen van gana fronsen. Soms lijkt het alsof mensen van solidariteit afzien om geheel niet ter zake doende redenen. Zo komt het voor dat mensen haar acties en/of haar artikelen ondoordacht, contraproductief of iets dergelijks vinden. ‘Ja, het is erg wat er met haar gebeurt, maar ze vroeg er een beetje om. Als ze het anders had opgeschreven was het zo ver niet gekomen’. Die ondertoon kom je tegen, zelden rechtstreeks uitgesproken. Daar wil ik een paar dingen van zeggen.

In de eerste plaats gaat dit er een beetje van uit dat de staat Joke aanvalt omdat ze onhandig bezig zou zijn. Ik denk dat we daarmee de staat verkeerd inschatten. Justitie pakt Joke aan omdat ze Joke lástig vinden, met andere woorden omdat de activiteiten van Joke volgens die overheid een effect hebben dat de staat niet aanstaat. Zo bezien, straft de staat haar dus juist voor wat ze góéd doet: verzet propageren en plegen. En het idee dat je effectief strijd tegen staat en repressie en vervolging van vluchtelingen kunt voeren zonder die staat op de tenen te trappen en soms vervolging op je dak te krijgen, is echt een heel verkeerde inschatting. Als de staat last van ons heeft, treedt de staat op. Wie dat wil vermijden, dient de staat geen last te bezorgen en het verzet dus te staken. Dat is geen houding voor een anarchist. Ik ben heel blij dat Joke zo niet in elkaar steekt. Haar dwarsheid siert haar, juist ook daarom steun ik haar graag. Maar er is meer.

In de tweede plaats gaat dit uit van een erg vreemd concept van solidariteit. Alsof we alleen op dienen te komen voor mensen met wie we het in elk opziocht, principeel, strategisch en tactisch, voor de volle honderd procent eens zijn! Solidariteit is echter breder en tegelijk fundamenteler. Solidariteit is niet hetzelfde als vriendschap, affiniteit of sympathie. Je hoeft Joke niet aardig te vinden, je hoeft niet met haar bevriend te zijn, je hoeft haar artikelen en gedichten niet mooi te vinden, om solidair met haar te zijn. Solidariteit is ook geen totale instemming met alles wat ze zegt en doet, inclusief de methode waarop. Haar schrijfstijl hoeft je niet te liggen. Haar keus van actievormen hoeft de jouwe niet te zijn. Je kunt een diepgaand conflict met haar hebben, eergisteren of dertig jaar geleden. Over al die dingen kun je het een keer vruchtbaar en op gelijkwaardige basis hebben…. mar dan graag als ze op vrije voeten is.

Solidariteit is geen gevoel, geen emotie, al zal doorleefde solidariteit wel met emotie gepaard gaan. En het doet er ook niet toe of jij het thema waar K Joke zich zo sterk voor inzet – de levens van vluchtelingen, de vrijheid van migratie – zelf ‘minder interessant’ vindt – een luxe die je je trouwens alleen kunt veroorloven als je zelf geen vluchteling bent. Ten diepste is solidariteit een doordachte houding. Een beargumenteerde stellingname. Het begint met de erkenning: we zitten in het zelfde schuitje van verzet tegen onderdrukking, uitsluiting en onrecht. De staat pakt Joke omdat ze die strijd voert en uitdraagt. Daarmee valt het gezag iedereen die zo’n strijd voert en uitdraagt, aan. Wat haar nu overkomt, kan morgen jou treffen, of mij. We staan allemaal – ieder van ons die zich tegen onrecht en onderdrukking en onvrijheid keert – tegenover dezelfde vijandelijke macht. Die wordt sterker als ze Joke ongestoord kan opsluiten. Die macht wordt iets zwakker als we de opsluiting van Joke weten te voorzien van een flink politiek prijskaartje, in de vorm vanm minstens publicitaire herrie, maar liefst aanzienlijk meer dan dat. En het verzwakken van die macht, op weg naar haart omverwerping, is in ons aller belang.

Wie het bovenstaande weet en begrijpt, en desondanks willens en wetens zwijgt over de justitiële repressie die haar heeft getroffen, die laat niet alleen Joke in de steek, maar vooral ook zichzelf. Wie zich voor Joke uitspreekt, bewijst dus vooral ook zichzelf en de hele strijd vor vrijheid en gelijkwaardigheid een dienst.

Meer over Joke Kaviaar, de strafzaak tegen haar, de actuele situatie, plus in gevangenschap gemaakte artikelen en tekeningen van haar hand, vind je via https://13-september.nl/

Noten

1 “FME spreekt van ‘intimidatie’ bij inval FNV, vakbond weerspreekt dat”, nu.nl, 26 november 2018, https://www.nu.nl/ondernemen/5594807/fme-spreekt-van-intimidatie-bij-inval-fnv-vakbond-weerspreekt.html

2 Joke Kaviaar, “Rapport… voor de bajes zal je bedoelen”, Steungrioep 13 September, 5 maart 2019, https://13-september.nl/rapport-voor-de-bajes-zal-je-bedoelen-joke-k-vanuit-nieuwersluis/

3 “Solidariteit en repressie bij lawaaiactie voor Joke in Nieuwersluis”, 3 maart 2019, https://www.indymedia.nl/node/45587

4 “[Den Haag] Graffiti in solidariteit met Joke Kaviaar”, 17 februari 2019, https://www.indymedia.nl/node/45457

Peter Storm

11 thoughts on “Joke Kaviaar en de solidariteit (2): waarom kwam de staat (nog) met haar vervolging weg?

  1. Ja, ik kan hierin wel voor mijzelf spreken

    Kijk, waarom sloeg kraken aan ? Mensen hadden geen huis. Wat willen mensen ? Een huis. Wat bood anarchisme ? Een huis.

    Waarom slaat syndicalisme aan ? Wat willen mensen ? Hun loon, hun vakantiegeld. Wat biedt syndicalisme ? Directe actie, voet tussen de deur. Ik wil iets, ik krijg iets, einde verhaal. Ik heb honger, ik eet iets, einde verhaal.

    Maar, het punt met de migranten is. Wij zijn niet de migrant. Ik ben niet een migrant. Jezelf zo helemaal opofferen, voor een ander. Niet iedereen heeft dat in zich, dan vraag je héél veel van mensen.

    Zeker in deze economisch harde tijden. Mensen knopen de eindjes aan elkaar, proberen het hoofd boven water te houden. Dan gaat die ander minder op de voorgrond komen. Ook als dat in theorie wel zou moeten gebeuren. Je bent éérst met je eigen welzijn bezig, dan met je familie, collega’s , dan met je vrienden, dan met de buren en dan pas met migranten. Zo werken apen en dus mensen ook.

    Joke vraagt veel van mensen, maar men biedt niet echt een frame. Ik wil best een Afrikaan Hollandse les geven, taalles, maar wat doet hij dan voor mij ? Als hij dan een keer op mijn kat past, of wat dan ook, dan is er een connectie, een wisselwerking. Ik doe wat voor jou, als jij wat voor mij doet. Of je nou migrant, autochtoon, of Gerard Jolin bent. Als we nou sámen met de migranten hadden gekraakt, was het al een ander verhaal geweest.

    Nu krijgt de Afrikaan een huis en hebben autochtonen NIETS. Dat geeft scheve ogen en maakt potentiele solidariteit monddood. Misschien dat ze hen daarom ook huizen geeft, btw.

    Iedereen die ik ken, werkt full time, om uberhaupt te kunnen overleven. Vind je het gek dat een migrant dan minder een prioriteit is ? Alleen voor mensen, die in wat minder precaire situatie verkeren, kan een migrant een prioriteit zijn. Als Joke een bijstand heeft, dan heeft zij een maandelijks inkomen, een inbedding. Werkers van mijn generatie, hebben letterlijk niets. Zij werken full time, om snacht’s te kunnen slapen en overdag weer op te staan, om te ploeteren. Bijstand krijgen wij niet meer en krijgen wij het wel, dan staat er dwangarbeid tegenover. Vind je het gek, dat wij minder een prioriteit maken, van andermans ellende ?

    Dat wat jou zélf, als arbeider, middenstander, of wat dan ook, gaat helpen. Daar zal je eerder gericht op zijn. Dat is een gezond egoisme

    Het redden van compleet vreemde mensen, is minder instinctmatig. Het ligt meer in de lijn van het christendom. Mensen als Joke, hebben vaak niet veel met christendom. Maar hun handelen is honderd procent christelijk. Ik ga ‘de zwakken’ helpen, ik geef mijn leven voor de kwetsbare mensen. Dat is christendom. Joke zegt letterlijk : De laatste zullen de eerste zijn. Dat is letterlijk een uitspraak van Jezus.

    Dus ik denk dat zij veel bijval hadden kunnen genereren, vanuit die hoek. De streng christelijke mensen, zitten wel op één lijn met Joke. En dan heb ik het niet over CDA, maar de kleine groepjes, van strenge christenen, met een socialistische inslag.

    Ik heb er niets mee, maar als je dit soort activisme doet, snij dan die gebieden aan, die bij je passen. Christendom past bij dit activisme.

    1. Dat gaat volstrekt voorbij aan 1. wat Joke schrijft en doet, en 2. wat ik probeer uit te leggen. Het is alsof je dat niet eens tot je hebt laten doordringen. Het gata er volstrekt langs heen.

  2. Ik pak één aspect. Namelijk, waarom lopen mensen niet warm voor dit activisme. En dan geef ik daarvoor een reden. Ik zou het niet offtopic noemen, het gaat immers om deze kwestie. Het gaat over deze strijd en wel al dan niet ermee solidair zijn.

    Verder zal ik de tijd nemen, om het artikel nóg een keer uit te pluizen en erover na te denken

    Punt 1

    Ik denk dat het voor de staat niets uit maakt, of je ‘extreem’ links, of rechts bent. Jij ziet extreem rechts, als het bondgenoot van de staat. Maar nee, zo is dat niet. Extreem rechtse nazi’s, hebben ook niets met Macron en zouden Rutte net zo goed in het gevang gooien, of erger. Neoliberalisme, is niet helemaal hetzelfde als fascisme. De staat werkt gewoon met de wet. Ga je die wet voorbij, dan vinden ze je ‘extreem’ en daar handelen zij naar. Of je dat nou doet vanuit, rood, bruin, groen, christendom, of Hara Krishna, zal hen een worst wezen

    punt 2

    Wat je daarna zegt, klopt wél. PVV en de Pieten blokkeer meneren, worden door het OM minimaal gestraft, omdat zij volksmassa’s achter zich hebben.

    Joke heeft dat niet. Had Joke zes miljoen ‘stemmers’ achter zich, of sympathisanten, dan zat zij nu niet vast. Dit is een spel van machten

    Maar hoe haal je zoveel achterban binnen ? Slechts een kleine groep, voelt zich geroepen, in deze strijd. Hoe dit komt ? Daarover gaf ik eerder een uitleg

    punt 3

    Daarnaast, jouw perceptie van ‘solidariteit’, is spookachtig. Ik ben niet solidair met alles en iedereen. Solidariteit ga je niet rond strooien, als snoepgoed

    Als ik solidair ben met iemand, enkel omdat deze persoon wordt vervolgt door de staat, dan kan je aan de gang blijven. De vijand, van mijn vijand, is mijn vriend. Zo redeneer je dan een beetje. De staat haat Joke, ik haat de staat, dus ik ben solidair met Joke ? Nee, zo zijn we niet getrouwd. Ik ben zuinig met mijn solidariteit. Ik ben solidair genoeg geweest, in mijn leven en vaak genoeg werd ik verraden.

    Ik verwacht van haar en van jou, ook geen uitgebreide solidariteit. Als ik nu een stuk schrijf, waarin ik zeg : ze zouden die en die moeten opblazen ( bij wijzen van sprekenOM ! ) en dat doe ik in het kader van een strijd, die jou niet zoveel zegt, of waar je zelfs tegen bent. Laten we een voorbeeldje noemen, de strijd om de toiletten voor vrouwen, uitgesloten van trans vrouwen. Zou je dan solidair zijn met mij ?

    Ik verwacht solidariteit, daar waar we elkaar kunnen ondersteunen. Mijn mede huurders, mijn mede belasting betalers, mijn mede werkers. Die hebben mij nodig, zij hebben mij nodig, ik heb hen nodig, we zitten in hetzelfde schuitje. Maar solidair hoeven ze niet met mij te zijn. Je kan zoiets nooit afdwingen.

    Jij hoeft niet solidair met mij te zijn, dat kan ik niet afdwingen, dat ligt honderd procent in jouw eigen sfeer. Maar stel, jij en ik werken bij dezelfde baas, of huren bij dezelfde baas, dan is het voor beide handig/nodig, om solidair te zijn met elkaar.

    Een migrant staat al wat verder af van mensen. Kraak je samen, met een migrant, of werk je samen, of huur je samen, met hen. Dan wordt het al een ander spelletje. Dan zal die solidariteit eerder oplaaien.

    Vergeet dat ego niet

    Daarnaast, is de migratie strijd ‘niet interessant’ ? Jawel, het is wél interessant, maar tegelijk extreem en extreem complex. Ik vind Joke vaak een beetje voorbij gaan aan die complexiteit.

    Daarnaast is zij vijandig in haar retoriek. Een sfeer hangt om haar heen, een onprettige, drammerige sfeer ( helaas heeft rechts daar gelijk in ). Was die sfeer er minder, dan waren meer mensen solidair met haar. Was zij meer gelikt, sluwer, zogezegd. Kijk naar een Baudet. De man heeft compleet dwaze ideeën, maar met charme en geslepenheid, verzet men bergen, kan je alles salonfähig maken.

    1. Solidariteit betogen met X is niet hetzelfde als warmlopen vor persoon X, of voor het onderwerp dat persoon X centraal stelt. Warmlopen is emotie. Solidariteit is ene doordachte, bewuste, beargumenteerde stellingname

      Punt 1: niet mee eens. Het verschil in houding van de staat tegenover fascisten enerzijds, en tegenover radicalen/linkse activisten/anarchisten anderszijds, is daarvoor te opvallend. De verschillen in strafmaat spreken boekdelen. Verschil is ook dat fascisten de staat willen overnemen (daarom snappen fascisten en staat elkaar: ze spreken allebei dezelfde taal op dit punt). Wij willen de staat afschaffen, wij willen niet hun baantje maar het eind van hun baantje. Daarom ziet de staat ons als een ander soort bedreiging dan de bedreiging die van extreem-rechts uit gaat. Rivaliteit is iets anders dan totale vijandschap.

      Over solidariteit: die heeft niets te maken met de vijand van mijn vijand is DUS mijn vriend. Ik ben niet solidair met Maduro, enkel omdat de VS hem belaagt. Het zijn allebei machthebbers, onderdrukkers, vijanden. Solidariteit heeft alles te maken met het inzicht dat we in het zelfde schuitje zitten – en ik zit met Maduro niet in hetzelfde schuitje. O ja, en wie actie voert tegen transvrouwen in vrouwentoiletten zit ook NIET in hetzelfde schuitje, dus dat is geen goed tegenvoorbeeld.

      Dan dat “drammerige sfeertje” dat jij waarneemt: ja, voor mensen is dat kennelijk een reden om minder solidair met haar te zijn. Mijn punt is dat dat geen valide reden is, als dat vermeende sfeertje haar al aan te rekenen zou zijn. Solidariteit is geen beloning voor aardig gedrag en een prettige sfeer, en onaardig gedrag dient dus ook niet afgestraft te worden door iemand dus maar te laten barsten.

      Dat Joke naar jouw idee voorbij gaat aan de complexiteit van het migratievraagstuk, kan waar wezen of niet (volgens mij niet, maar dat verder uitleggen is hier off-topic). Alweer: het is niet ter zake. Soldariteit is niet iets dat we pas hanteren als iemand alles vlekkeloos in de perfecte nuances neerzet, met passend oog voor al dan niet bestaande complexiteit. Solidariteit is: staan jij en ik in grote lijnen aan de zelfde kant? Dan is een aanval op jou ook een aanval op mij, en andersom. En dan is solidariteit noodzaak.

      De vraag of je die terugkrijgt is ook niet ter zake: het is geen handelswaar. Wel is het zo dat solidariteit geven de kans dat mensen als het er op aan komt ook solidair zijn met jou, groter maakt. Het is een houding die, indien wijdverbreid, ons allemaal sterker en minder kwetsbaar maakt. Maar het is geen wisselgeld één op één, het is geen voor-wat-hoort-wat, het is geen liberaal ding dus.

      Verder hoef je ook niet de redenen uit te leggen waarom mensen Joke laten barsten. Die stip ik zelf aan, die kom ik te vaak tegen. Het artikel gaat er over dat die redenen – hoewel ze blijkbaar voor veel mensen zo werken – niet geldig zijn, niet kloppen. Zeggen “maar voor mensen is dat nu eenmaal de reden” gaat op die argumentatie niet in, en is daarom hier verder overbodig.

      De kern, nogmaals. Solidariteit is niet iets gevoelsmatigs, en of mensen zich prettig voelen bij hoe Joke schrijft of opereert, is dus niet ter zake. Als jij ooit de bak in draait wegens een anarchistische stellingname (en dus NIET voor één of ander TERF_onzin-gedoe of andere vormen van onderdrukkende, rechtse politiek), dan hoor ik voor je op te komen, en dan is het feit dat ik je vaak een buitengewoon irritant persoon vind, geen geldig argument om me niet solidair op te stellen.

      Als iemand de bak in draait voor het innemen van een rechts standpunt, dan zal ik NIET dat standpunt verdedigen maar nog steeds WEL zeggen dat strafvervolging en opsluiten vanwege zo n verwerpelijk standpunt, verkeerd is en schadelijk. Zelfs de strafvervolging tegen Wilders heb ik op die basis keer op keer afgekeurd, hoe zeer ik die man en alles waar hij voor staat ook verfoei.

      Verder is het niet ter zake om te zeggen dat je solidariteit niet kunt afdwingen. Daar gaat het namelijk helemaal niet over, niemand beweert dat in deze discussie. Oproepen tot solidariteit, uitleggen dat en waarom die nodig is, heeft met afdwingen niks te maken. Als jij niet solidair bent met Joke, dan is dat jouw keus. Een radicaal verkeerde keus waarmee je vooral jezelf schaadt, en dus juist voor een egoist in filosofische zin een erg onverstandige keus. Dát is de bottom line.

  3. Goed, wat houdt die solidariteit dan in ? Wat doe je dan, als je solidair bent ?

    Ik heb een stuk geschreven, waarin ik het idee van de grenzen verwerp. Iets in lijn met Joke haar activisme. Dit stuk werd op een site geplaatst. Is dat al solidair dan ?

    punt 1

    Communisten/marxisten, willen de staat óók overnemen. Een Rutte, kan ook gewoon een nieuwe plek krijgen, als ambtenaar, in een rood Nederland, in theorie.

    Dan zou de staat ook zachter met communisten omgaan, in die theorie.

    Nee, een ambtenaar genaamd Jan lul, is helemaal niet met jou en mij bezig. Hij/zij is slechts bezig met regeltjes, regeltjes, regeltjes. Of iets fascisme is, anarchisme, boeddhisme, taoïsme, of feminisme, zegt hem niets. Het gaat hem om mogen, niet mogen. Ik ken die mensen toch, robots zijn het.

    Daarnaast, het gaat dus voornamelijk om macht. Een NVU is klein, heeft niet veel achterban. Vinden ze die gasten bedreigend, dan torpederen ze die partij meteen. Maar bij een PVV zal dat wat minder makkelijk gaan, door hun grote achterban.

    Ik mag jou, of ik mag je niet. Ik werk met je samen, of ik werk niet met je samen. Los van of een ambtenaar genaamd Jan lul, jou ‘extreem’ vind of niet. Die staat, staat er los van. Die staat mag vóór jou zijn, tégen jou, i dont give a fuck.

    Als wij samen huren en een probleem hebben met dezelfde huurbaas, heb ik dus een reden, om die baas neer te halen ( bij wijzen van spreken ). Dan kan ik de inschatting maken, de berekening, de transactie. Medestanders krijgen en dus de baas bestrijden. Solidariteit, met een directe verzilvering. Het is wel degelijk logistiek doordacht. Het zijn altijd afwegingen.

    Of ik mijzelf in de vingers snijd, wanneer ik niet met een Joke solidair ben, daarover kan je niets zeggen. Dat is koffiedik kijken. Wees wel solidair, want straks pakken ze jou. Is speculatie…

    Als iemand van de IS ( de trotskisten ) gepakt wordt, door de staat, moet je daarmee dan ook solidair zijn ? Ik ben niet solidair met communisten/marxisten. Waarom niet ? Ik ben niet voor een rode staat.

    Joke staat aan mijn kant ? Dat weet ik niet, daar ken ik haar en haar opvattingen niet goed genoeg voor. Daarom kan ik dus niet, vanuit het luchtledige, onvoorwaardelijke solidariteit betuigen. De geschiedenis zal uitwijzen, wie er aan mijn kant staat. Daarover kan je nog geen uitspraken doen.

    Zoveel mensen staan er niet aan mijn kant. Ik heb een visie, die niet vaak gedeeld word. Rechts spuugt mij uit en links ook. In het politieke landschap, zijn medestanders zeldzaam, omdat ik ‘irritant’ ben, wat inhoud dat ik een persoonlijkheid en een mening durf te hebben.

    Dan dat “drammerige sfeertje” dat jij waarneemt: ja, voor mensen is dat kennelijk een reden om minder solidair met haar te zijn. Mijn punt is dat dat geen valide reden is, als dat vermeende sfeertje haar al aan te rekenen zou zijn. Solidariteit is geen beloning voor aardig gedrag en een prettige sfeer, en onaardig gedrag dient dus ook niet afgestraft te worden door iemand dus maar te laten barsten.

    Waarom is dat geen valide reden ? Als iemand zegt : Die tantra tijger laat ik zitten, want ik vind hem/haar zó tergend irritant en zo’n drammerige dweil. Tja, dat is aan die persoon, dat is zéker wel een reden. Ik vind een persoon érg drammerig, ik verklaar mij niet solidair met die persoon. Je kan emotie niet weg redeneren. Soms stinken mensen gewoon, bij wijzen van spreken . Dan neemt men er afstand van….

    Ik zat een tijdje niet goed in mijn vel. Een vriend zei zo : gast, ik voel me ongemakkelijk bij je, er klopt iets niet, ik wil niet meer met je omgaan. Uiteraard, een begrijpelijke reden, achteraf gezien.

    Als ik onaardig ben, laten mensen mij barsten. Dat kan ik je op een briefje geven en daar zou ik ook niet van verstelt staan….Dat is immers ook vrij menselijk, natuurlijk gedrag. Als iemand zoiets heeft, die Tijger, daar zit een luchtje aan. Ik kan er de vinger niet op leggen, maar er stinkt iets. Dat is een legitieme reden. Onderschat die non-verbale communicatie niet.

    aardig gedrag en een prettige sfeer

    Ja, dat is wél een soort fundament, dat vaak ontbreekt, binnen anarchistische kringen Onderschat die factoren niet, ze lijken klein, maar zijn groots.

    Kijk hoe ver die Baudet komt, met een glimlach, een grapje en een borreltje.

    punt 3

    TERF ( ook weer zo’n trendy internet woordje ) is niet rechts/links. Ik ken anarchisten, communisten en liberal mensen, die dat aanhangen. Als iets jou niet bevalt, is het niet per definitie ‘het slechte rechts’. De bad guys.

    Solidariteit is: staan jij en ik in grote lijnen aan de zelfde kant? Dan is een aanval op jou ook een aanval op mij, en andersom. En dan is solidariteit noodzaak.

    Dat kan ik pas zeggen, als ik, laten we zeggen, een uur met Joke gesproken heb, in de diepte.

    1. We zijn het fundamenteel oneens, op vrijwel alle hier besproken punten. Voortzetting van deze discussie zou een vervelend welles-nietes-spel opleveren. Discussie tussen jou en mij bij deze post dus gesloten. Reacties van anderen, graga met nieuwe gezichtspunten, nog steed welkom, en als dát dan weer reactie van 1 van ons twee, of van beiden oplevert, dan zien we verder. Zolang dat niet gebeurt: einde discussie alhier.

  4. Wat mij betreft hebben jullie allebei gelijk. Peter vanuit de rede, tijger vanuit de emotie. Peter zegt dat de rede de emotie dient te overstemmen, tijger zegt van niet. Voor Peter is solidariteit een ideaal, een soort rationalistische abstractie, waaraan handelingen gekoppeld worden waarvan gedacht wordt dat die het ideaal verwezenlijken. Tijger zegt dat de emotie toch sterker is, en dat we daar vanuit handelen. Dat we alleen solidair zijn als we ons solidair voelen.

    Het punt is dat we het ideaal alleen maar kunnen verwezenlijken indien we het gevoel weten te verspreiden, en het gevoel alleen tot uiting kan komen als het niet opzij wordr geschoven door de rede.

    Alle mooie beredeneringen ten spijt, heeft Joke zichzelf in een onmogelijke positie gemanouvreerd. Je kan zeggen, als er brede steun was (etc), dan had de staat haar niet kunnen opsluiten voor wat ze heeft gezegd en gedaan. Je kan ook zeggen, in afwezigheid van brede steun (etc), moet je niet zeggen en doen wat ze heeft gezegd en gedaan (zeker niet traceeebaar). Je kan zeggen, of mensen nou gevoelsmatig solidair wíllen zijn of niet, ze moeten solidair zijn met haar omdat als we dat allemaal waren dan was ze niet opgesloten (en dat is ook weer goed voor ons want we zitten in dezelfde situatie). Je kan ook zeggen, als je blijkbaar mensen irriteert (etc) en je jezelf in een heel andere situatie manouvreert dan anderen (kortom jezelf isoleert), dan kan je ook niet op ze rekenen. Hoezeer je ook mooie redenen kunt verzinnen waarom je dat deed.

    Je moet, kortom, niet uit illusies handelen maar op basis van een analyse van je concrete materiele, sociale, politieke (etc) situatie. En dingen als de gevoelens die mensen voor je koesteren maken daar echt wel deel van uit, for better and worse. Dat rechtvaardigt verder helemaal niets (daar heeft peter gelijk in), maar verklaart wel waarom het zo is (daar heeft tijger gelijk in)

    En goed, waar zijn de massa’s vluchtelingen die nu actie voeren voor Joke, op dezelfde manier als zij altijd voor hen heeft gedaan? Solidariteit is wat mij betreft ook wel degelijk van beide kanten, of zij is niet.

    1. Daar vind ik weer wat van, en tijger vast ook, en zo kunnen we bezig blijven. Maar de standpunten zijn in deze reactie niet onaardig samengevat, ik wil het hier verder bij laten. Discussie in deze thread nu definitief gesloten.

  5. Ja, die lijn van “maar kiek dan wat ze schrijft’ heb ik vaker gehoord. Niet per se van anarchisten, maar wel van mensen die anderzijds mensenrechten serieus claimen te nemen. Het is vrij irrelevant wat ze schreef, het is van belang dat ze is opgepakt voor het schrijven. Maarja, ze noemen het dan ook vrijheid van meningsuiting. Dat heb je ook in Noord-Korea en andere dictaturen. Vrijheid na meningsuiting is echter nergens gegarandeerd. Mensenrechten zijn sowieso alleen maar een stok om niet-Westerse landen mee te slaan.

  6. Hadrian

    recht zegt niet zoveel, het gaat om macht. Daag je een machtsblok uit, dan pakken ze je op. Ben je een anti-Rusland pamflettist, dan krijg je stroom op je ballen, van de politie etc

    In theorie zou dat niet moeten kunnen gebeuren. In theorie had de Irak oorlog ook niet moeten gebeuren

    Ik zeg niet dat ze dat niet had moeten schrijven. Ik vind het alleen misplaatst, om er verbaasd over te doen, dat men haar dan oppakt

    1. Verbaasd doen is de kwestie niet. Punt is 1. dat heel veel mensen NIET worden opgepakt, ook niet als ze een flink eind over de grens gaan die de staat formeel trekt. Er wordt met twee maten gemeten. Punt is 2. dat, ook al zijn we niet verbaasd, we wel degelijk verontwaardigd zijn. Het gericht uioten van die verontwaardiging is een wapen tegen dit soort repressie. Bij voorbaat zeggen ‘zo gaat het nu eenmaal” is mij echt te berustend. Het gaat alleen maar zo omdat er te weinig herrie tegen gemaakt wordt. Verontwaardiging is niet alleen een emotie. De uiting ervan is tegelijk ook een wapen. Let’s use it well.

      Hetzelfde geldt ook over die Irak-oorlog. Die kon alleen maar doorgang vinden omdat het aan effectieve uitingen van verontwaardiging – aan solidariteit, in feite – heeft ontbroken. Twee keer een zaterdagmiddagwandeling tegen een oorlog bleek overduidelijk niet genoeg. Dat maakte dat protest niet zinloos. Maar het protest was onvoldoende sterk. Dát is keer op keer het probleem. En daar is iets aan te doen, als we tenminste uit de ‘zo gaat het nu eenmaal’-modus weten te stappen.

Comments are closed.