Alstublieft, bespaar ons de heiligverklaring van John McCain

zondag 26 augustus 2018

John McCain, berucht bommengooier en oorlogspropagandist, is overleden. Het is nog niet bekend hoe lang de heiligverklaring van de man op zich zal laten wachten. Media nemen er maar vast een voorschot op. Het regent lovende artikelen, waarin van bijzaak hoofdzaak wordt gemaakt, details worden veopgeblazen zodat het grote geheel onzichtbara wordt, en een tamelijk onaangenaam en gevaarlijk politicus wordt omgetoverd tot een min of meer sympathieke ‘maverick’ . De operatie kan maar beter niet slagen, want het doel dat er mee wordt gediend is niet erg OK. Laten we eens wat dingen langslopen.

McCain, afkomstig uit een familie vol militairen en met maar liefst twee admiraals, is opgeleid tot marinepiloot. Naar verluidt was hij er overigens niet heel goed in. Hopelijk heeft hij daardoor nogal wat doelen gemist maar dat vertelt de geschiedenis verder niet. Hij was dus piloot, en liet zich in 1967 inzetten boven Vietnam, een land dat destijds onder een genadeloze Amerikaanse aanvalsoorlog leed. Had Vietnam de Verenigde Staten aangevallen? Agressie gepleegd? Iets gedaan dat, zelfs in gangbare termen, een grootschalig Amerikaans ‘antwoord’ maar bij benadering rechtvaardigde? Nee. ‘Noord-Vietnam’ – de helft van het land dat na ene onafhankelijkheidsoorlog tegen Frankrijk niet onder een pro-westers zetbazenbewind was beland, maar onder een nationalistische beweging onder Communistische leiding – ondersteunde een nationale verzetsbeweging in ‘Zuid-Vietnam’, tegen dat pro-Westerse, corrupte, de grootgrondbezitters steunende, zetbazenbewind.

De VS wilde dat Zuidvietnamese bewind tot iedere prijs – en tegenover de uitgesrproken wil van zeer veel Vietnamezen – redden. Dus stuurde de VS eerst kleine anatallen militairen, ‘ adviseurs’, om het regime te helpen verdedigen. Toen steunde de VS meer militairen, een complete invasiemacht in Zuid-Vietnam. En de VS ging bommen gooien, brandbommen, napalm, grote hoeveelheden. Op Zuid-Vietnam, om de guerrilla te breken. Op Noord-Vietnam, om de steun aan de guerrilla af te straffen en tegen de t gaan. Op militaire doelen, uiteraard. Bruggen, wegen, dorpen, woonwijken, het waren al gauw allemaal ‘militaire doelen’.

Dat was de oorlog waar John McCain dus aan meedeed, vanuit de lucht. Hij gooide bommen op doelen in Noord-Vietnam, en vield dus mensen aan die hem niets hadden misdaan. Dat is hoe de man in het luchtruim van Vietnam belandde, waar zijn vliegtuig werd neergehaald, waarna hij in gevangenschap belandde. Daar zat hij vijf jaar, en daar hij hij grof geslagen en mishandeld. Niets rechtvaardigt die martelingspraktijken tegen McCain. Maar het zou journalisten en commentatoren sieren als ze de grootschalige geweldspraktijken door Amerikaanse soldaten, granaten, bommen en bommenwerpers tenminste als context lieten zien. McCain was medeplichtig aan een gemene agressieoorlog. Er waren ook toen al mensen die die medeplichtigheid weigerden. Dat zijn helden. Anti-oorlogshelden, en daarmee een stuk betere rolmodellen dan McCain.

In gevangenschap – eerlijk is eerlijk – stelde hij zich dapper en principieel op. Toen zijn bewakers erachter kwamen dat hij de zoon van een admiraal was, boden ze hem vrijlating aan. McCain weigerde, omdat en zolang zijn medegevangenen niet ook vrij werden gelaten. Hier was McCain degene die egalitair dacht en handelde, die de gelijkheid van zijn maten voorop stelden, terwijl de ‘communisten’ dachten gebruik te kunnen maken van rangen, standen, de reflecties van een klassenmaatschappij die ze in theorie althans verfoeiden. Een fraaie ironische rolverwisseling. Maar de principiele dapperheid van de gevangene hoort ons niet het zich te benemen op de kwaadaardige rol die hij speelde voordat hij gevangen werd genomen. De man was al oorlogsmisdadiger – een kleintje, vergeleken met generaals en politici, maar toch – lang voordat hij als oorlogsheld kon worden opgevoerd.

En ja, die Noord-Vietnamese bewakers hadden hun handen thuis moeten houden: marteling is nooit gerechtvaardigd. Maar de VS hadden eerst en vooral hun soldaten en bommenwerpers en piloten niet moeten sturen. Dan zou McCain trouwens ook niet zijn neergehaald en niet zijn gemarteld. Het is helemaal niet ondenkbaar dat de mensen die McCain slaag toedienden, zelf hun dorp en familieleden in vlammen hadden zien opgaat vanwege Amerikaanse bommen. Het rechtvaardigt nog niets,m maar het helpt misschien om iets te verklaren.

De gevangenschap van McCain duurde ruim vijf lange jaren. Zijn ervaring, zo lees ik, heeft hem tot een tegenstander van marteling gemaakt. Mooi! Maar toen hij, na nog een tijdje als militair gewerkt te hebben, de politiek in ging, ontpopte hij zich vooral toch als snoeiharde militarist. Het sturen van mariniers naar Libanon in 1983 vond hij weliswaar onverstandig. Maar hij steunde de eerste Irak-oorlog in 1990. Hij steunde de Amerikaanse aanval op Afghanistan in 2002. Hij steunde de aanval op Irak in 2003, en de langdurige Amerikaanse poging om dat land gewapenderhand te onderwerpen. Toen dat niet opschoot – onder meer omdat het gewapend verzet te sterk bleek – werd hij kritisch. Maar die kritiek bracht hem er toe te pleiten voor verdere escalatie, voor het sturen van meer troepen. “In 2007 werd mede op zijn aandringen de Amerikaanse militaire aanwezigheid in Irak opogevoerd om het geweld te bedwingen.” (1) Van vredesdemonstranten moest hij weinig tot niets hebben. Mensen die ooit een optreden van Henry Kissinger in de Senaat verstoorden – Kissinger, de man die als topadviseur van president Nixon mee verantwoordelijk voor CIA-steun aan een staatsgreep in Chili, en aan de voortdurende agressie in Vietnam en omliggende landen – werden door McCain ooit aangeduid als “low-life scum”.(2)

Ja, de man was kritisch over het concentratiekamp Guantanamo Bay waar op Bush’ bevel ‘terrorismeverdachten’ – soms Taliban- of Al Qaeda-strijders, soms sympathisanten, soms gewoon mensen die per ongeluk in de buurt van een slagveld rondhingen toen de VS Afghanistan aan het ‘redden’ was – werden opgesloten. McCain eiste dat deze mensen in ieder geval niet werden gemarteld. Dat is allemaal fijn.

Dezelfde McCain was in de jaren tachtig echter een supporter van president Reagan. Hij steunde de assistentie die de Contra’ s in Nicaragua kregen van de Reagan-regering. Die Contra’s waren gewapende lieden die door middel van terreur de toen nog linkse Sandinistische regering omver wilden werpen. Daartoe vielen ze soldaten van het regeringsleger aan, maar vooral ook opbouwprojecten waar de bevolking wat aan had, en waarmee die linkse regering zich ook van sympathie en steun voorzag. Doelwitten van Contra-aanvallen waren dus vooral ook ziekenhuizen, cooperaties, scholen en dergelijke. Brute wreedheid, mishandeling, verkrachting, moord, en jawel, marteling, typeerden hun optreden. McCain was hieraan medeplichtig door de steun die hij er destijds aan gaf. Vanaf 1982 was hij immers al Congreslid en mee verantwoordelijk voor het beleid. Kortom, McCain wilde misschien niet dat de VS handen vuil maakten aan foltering. Wat bondgenoten deden, was blijkbaar niet zijn probleem. McCain steunde trouwens ook de brute politiek van Israel tegen de Palestijnse bevolking, ook de luchtaanvallen op Gaza in 2014. Foltering van indivioduen vond hij ergk het teroriseren van hele volkeren deed hem een stuk minder.

Zo kan ik doorgaan. Glimpen van menselijkheid en fatsoen – zoals toen McCain tijdens ene verkiezingscampagne zijn tegenstander Obama verdedigde tegen kwaadaardige aanvallen en tegen een hatelijk schimpende vrouw zeizei: “Nee mevrouw. Mijnheer Obama is een fatsoenlijke family man, burger, waarmee ik toevallig meningsverschillen heb over fundamentele kwesties heb, en daar gata deze campagne om.” (3) Daar kon de Sarah Palin-vleugel van de Republikeinse Partij, voor wie Obama een regelrechte schurk en verrader was, het mee doen. Diezelfde Sarah Palin was trouwens wel door dezelfde McCain als kandidaat vice-president naar voren gehaald. Dat dan weer wel.

Ik ga niet de hele loopbaan van bommengooier McCain verder langs lopen. Het patroon is wel duidelijk: hard rechts, pro-oorlog, imperialistisch, maar met af en toe oprispingen van fatsoen. Die oprispingen worden nu breed uitgemeten, het imperialistische bloedige hoofdpatroon is nauwelijks meer dan achtergrondruis. Wat is de functie van deze beeldvorming?

Ik denk dat media, en vooral ook collega-politici in de VS, dit beeld graag naar voren halen met een reden. Ze zeggen als het ware: was er, in dit tijdvak van Trump maar een invloedrijke nieuwe McCain! Oftewel: was er maar een rechts politicus die ongebreideld militarisme steunde, maar hier en daar afstand nam van de allerergste, PR-beschadigende ‘excessen’! Was er maar een alternatief voor Trump binnen de gevestigde imperiale orde en haar militaristische praktijken! Door McCain naar voren te halen zeggen ze: je kunt tegelijk een volstreklt loyaal voorvechter van Empire USA zijn en tevens een fatsoenlijk, ja zelfs en onafhankelijk denkend man. Kijk maar naar de zojuist overleden John McCain. Hij liet zien dat het kon. Zo wordt, via grafschriften en herdenkingsartikelen, feitelijk eenepoging gedaan om de gevestigde Amerikaanse politiek te rehabiliteren door er een ‘geloofwaardige’ versie van te zoeken.

Maar dit is een verloren zaak zodra je de imperale context weer naar voren haalt, en van achtergrondruis verandert tot de essentie van het plaatje. Dan wordt het gewelddadige, misdadige karakter ervan ogenblikkelijk glashelder. En dan kunnen we zien wie John McCain eigenlijk was: een oorlogsmisdadiger, en een supporter van oorlogsmisdadigers. Niet de allergrootste schurk van allemaal, maar wel degelijk een schurk. Als zodanig zal ik hem herdenken: als schurk wiens oprispingen van fatsoen geen enkele reden horen te zijn om tot heiligverklaring en euforische artikelen over te gaan.

Noten (ik heb ze beperkt tot verwijzingen bij letterlijke citaten):

1 “ Elke Amerikaan nam oorlogsheld en politicus John McCain serieus”, NOS, 26 november 2018, https://nos.nl/artikel/2247566-elke-amerikaan-nam-oorlogsheld-en-politicus-john-mccain-serieus.html

2 “John McCain: Hero at home, hawk in Middle East”, Aljazeera, 26 augustus 2018, https://www.aljazeera.com/news/2018/08/john-mccain-hero-home-hawk-middle-east-180826065142381.html

3 Anthony Zurcher, “The Key moments in John McCain’s life”, BBC, 26 augustus 2018, https://www.bbc.com/news/world-us-canada-44009916

Peter Storm

4 comments

  1. praatpaal schreef:

    Ik ben blij dat de fuck dood is

    Dat mag je dan niet zeggen, van de normies, maar dit is gewoon een feit

    De man was een dwaas, van een monsterlijke partij. De man heeft in Vietnam nog dorpjes platgebrand en heeft zijn leven gewijd aan de vernietiging van alles dat leeft, via de republikeinse partij

    Niet voor niets, de gevaarlijkste organisatie van de wereld genoemd

    fatsoensrakkers gaan dan zwelgen, ja, hij was ook een mens, blabla

    Dat is zó irrationeel

    En ook niet eerlijk. Je kende die sukkel niet eens. Doe dan niet alsof je het erg vind

    Daarnaast, dan verklaren ze hem toch ‘heilig’. Heilig betekend niets, dus maakt het ook niets uit, als ze hem ‘heilig’ maken

  2. Red schreef:

    Neen, oorlog is nooit de oplossing. Dat blijkt keer op keer weer. (Irak, Afghanistan, Syrië). En ja de enige slachtoffers zijn de onschuldige burgers die er niet om gevraagd hebben.

    Maar moeten de VS en bondgenoten dan maar toekijken hoe Communisme en terreur de overhand neemt in diverse delen van de wereld? Een wereld waarin de Puttin’s, Kim Jong-un’s, Saddam Hoessein’s, Osama bin Laden’s en IS het voor het zeggen hebben? Aanzien hoe machtsbeluste en zieke schoften hun gang kunnen gaan en eigen bevolking onderdrukken en uitmoorden?

    Kennedy wordt ook door veel mensen als een held gezien. Terwijl hij de troepenmacht in Vietnam in eerste instantie opschroefde en ook verantwoordelijk is voor het Varkensbaai-Fiasco.

    De man, John McCain, stond in elk geval voor een bepaald principe en handelde daar ook naar. Een ware patriot. En hij zette zich af tegen een zieke Trump, ondanks dat hij zelf Republikein was. Oorlogsheld of niet. Daarom vind ik hem alleen al een held.

  3. Sappige, babbelende Praatpaal, langs de weg schreef:

    Ja,(…)

    Wat je dan niet snapt, Amerika had het communisme nooit hoeven aanvallen, de USSR en haar bondgenoten

    Waarom niet ?

    Amerikanen en jij snappen het weer niet. Marxisme gaat uit van een onoverkomelijkheid. Volgens hen , heft het kapitalisme zich vanzelf op

    In hun perceptie, was het slechts een kwestie van tijd en dan was de VS toch wel ingestort. Interventie was niet nodig

    Amerikanen zijn te dom geweest, om zich even in hun vijand te verdiepen

    ik vraag me wel af, red. Hoe kom je op deze ‘foute’ site en waarom reageer je ?

    Saddam Hoessein’s, Osama bin Laden’s en IS, hadden/hebben ALLEMAAL, goede banden met de VS en haar bondgenoten

    En nee, dat is geen samenzwering, maar berust op glasharde feiten

    De VS is niet Unicef. De VS zit in het Midden-Oosten te roeren, vanwege de INVLOEDSFEER. Imperialisme heet dat

    En ja, Kennedy wordt door liberals en quasi linkse ‘democraten’, als held gezien. Voor mij is hij niet heel anders geweest dan een Clinton, een Bush, of welke dropsleutel dan ook

    jouw naïviteit, mijn beste, ik krijg er gewoon chronische verstopping van

    https://www.youtube.com/watch?v=gZkvtuwbMW4

  4. petrel41 schreef:

    That McCain was tortured in Vietnam and behaved heroically in prison, is HIS version of the story. The Vietnamese version is: he would have died (drowning in a lake after being shot down, gravely injured) if we would not have saved his life. We did not torture him.

    Whom will the corporate media believe? The side which is not non-white ‘gooks’ and ‘godless communists’.

    More on McCain in the several blog posts here:

    https://dearkitty1.wordpress.com/tag/john-mccain/