Burgemeester en politie, blijf met je rotpoten van die rotposter af

woensdag 22 maart 2017

Achter het raam van een Tilburgs buurtcafé hing een gigantische poster van CDA-chef Buma. Daarop een pleidooi om staande het Wilhelmus te zingen, en eronder: ‘Gelijkheid is een joods-christelijk ding, gelijkheid is geen moslim-ding’. Welnu, de poster trok eventjes volop de aandacht. Maar de poster hangt er niet meer. Tien dagen voor de verkiezingen kwamen twee busjes politie, met in totaal dertien agenten, de caféhouder vermanen om het ding weg te halen. De kroegbaas – een principieel man? Bevriend met Buma? Onder druk gezet door CDA-activisten? – hield het been stijf. Daarop verwijderden agenten de poster. Heel voorzichtig, zo liet de politie weten: niet losgescheurd maar netjes opgevouwen. Maar toch. Continue reading

Gemengde gevoelens na een demonstratie

zondag 19 maart 2017

Een redelijk goede, levendige demo. Een manifestatie die abominabel van opzet was, en die ik dan ook vrij snel ben ontvlucht, samen met anderen. Een gemengd, niet helemaal tevreden gevoel achteraf. Dat is de samenvatting van de jaarlijkse antiracisme-demonstratie in Amsterdam waar ik gisteren aan deelnam. Continue reading

Verkiezingen en verrechtsing (4): zaken die knagen, lastige vragen

Artikel 1 was wat mij betreft de beste optie voor wie per se wilde gaan stemmen, iets wat ik zelf nadrukkelijk hebt vertikt, maar dat is de kwestie hier niet. Er is een andere kant aan de steun die Artikel 1 krijgt. Dat gaat dan minder over Artikel 1 zelf dan over de steun – niet enkel de incidentele stem – die ze ondervindt in radicaal-linkse, antiautoritair en anarchistische kring. Wat volgt is dus wat mij betreft niet iets wat de mensen van Artikel 1 zich zelf erg aan hoeven te trekken. Het is meer gericht aan mensen die zich doorgaans verregaand buitenparlementair opstellen, maar geneigd zijn om bij Artikel 1 over hun anti-parlementarisme heen te stappen. Varianten van het verschijnsel zie je ook rond andere partijen: ook SP, Partij voor de Dieren (1) en Denk kent mensen met anti-autoritaire inslag in hun periferie. Het verschijnsel vraagt wat mij betreft om wat kritisch commentaar. Dat vind je in dit slot, deel vier van deze serie “Verkiezingen en verrechtsing”. Continue reading

Verkiezingen en verrechtsing (3): van links naar…?

vrijdag 17 maart 2017

Alles bij elkaar is rechts groter geworden, en is de balans verder naar de hardst denkbare varianten van rechts verschoven. Is er dan tenminste nog sprake van polarisatie, waarin een kleiner geworden links zich tenminste schrap zet tegen rechts? Wie dat wil beweren, moet heel erg goed zoeken naar aanwijzingen. Ik zie vooral het tegendeel: linkse partijen en stromingen die zelf buigen voor rechts, toegeven aan rechts, bewegen naar rechts, meedoen met rechts. Dat geldt in parlementair links, dat sowieso vanwege die werkwijze altijd meer parlementair is dan links, als we met links tenminste nog iets egalitairs en emancipatorisch bedoelen. Maar ook daarbuiten is het merkbaar. Deel drie van de inmiddels als vierdelig stuk gedachte tekst. Continue reading

Verkiezingen en verrechtsing (2): het hard rechtse ‘midden’

vrijdag 17 maart 2017

Met de macht van de VVD en de wel degelijk voortgaande groei van fascistisch rechts is het tranendal van verrechtsing nog geenszins compleet geschetst. We hebben immers nog het CDA. Die krabbelen dus op, van 13 zetels naar 19, een waarschuwing trouwens voor al diegenen die denken dat de PvdA dood en begraven is: historische gewortelde politieke tradities overlijden niet zo snel. Maar terug de christen-democratische nationalisten, in deel twee van deze serie. Continue reading

Verkiezingen en verrechtsing (1): uiterste rechterflank in opmars

17 maart 2017

Verrechtsing. Dat is wat de verkiezingen van afgelopen woensdag in Nederland tot uitdrukking brengen. Er zijn ogenschijnlijk redenen voor opluchting: de PVV werd niet de grootste. Zelfs die beperkte opluchting is voornamelijk gepast voor VVD-ers die hun man weer premier zien worden en voor in internationale regeringsleiders die PVV-achtige pressie in hun landen nu iets voelen afnemen. Voor mensen die opnieuw hatelijk rechtse, racistische politiek voor de kiezen krijgen, is voor werkelijke opluchting geen serieuze reden, eerder het tegendeel. De verrechtsing zet door, is het niet door gestook van Wilders dan is het wel door het beleid van Rutte, Buma, al dan niet gesteund door Pechtold en/of Klaver en/of CU / SGP.. Wie naar parlementair tegenwicht tegen deze verrechtsing zoekt, zoekt niet alleen op de verkeerde plek. Wie daar zoekt, zoekt vooral tevergeefs. Een autopsie van misplaatste hoop is noodzakelijk. Deel 1 van een meerdelige tekst. Continue reading

Waarom ik niet meedoe

dinsdag 14 maart 2017

Dat verkiezingsspektakel dus. Ik was deze ronde niet echt van plan uiteen te gaan zetten wat op op verkiezingsdag ga doen, en waarom. Zelfs oproepen om niet te gaan stemmen is eigenlijk te veel eer voor het hele electorale gebeuren. Maar er is geen ontkomen aan de reactionaire carrousel aan oproepen en stemadviezen, waardoor ook tal van mensen ter radicale linkerzijde zijn meegezogen. Dat is laatste ook niet zo gek, met meerdere vleugels van fascistische politiek in opmars onder aanvoering van Wilders en nu ook Baudet, en vrijwel de complete gevestigde politiek, Rutte voorop, in collaboratie-modus. De morele aandrang om via de stembus een ‘tegengeluid’ tegenover Wilders te zetten, een ‘breuk met het neoliberalisme’ af te dwingen, je ‘stem niet verloren te laten gaan’ is overweldigend groot. Daarmee dringt de noodzaak zich op om toch maar uiteen te zetten waarom ik toch niet meedoe en andere fronten van strijd kies. Hier gaat-ie. Continue reading

Keizer bedankt politiek

13 maart 2017

“Daags voor de verkiezingen voor de Tweede kamer zijn vrijwel alle politieke partijen het over één ding eens.  Ze scharen zich achter het kabinet in het conflict met Turkije.”

Volkskrant, 11 maart 2017 

“Komt het tot oorlog, dan houden alle partijen op (…) Ik ken geen partijen meer(…) Wij zijn nu allemaal Duitse broeders en alleen nog Duitse broeders.”

 Keizer Wilhelm II, augustus 1914

Gedachten over de Women’s March van 11 maart

zondag 12 maart 2017

Nee, het giftige nationalistische brouwsel dat de regerende Nederlandse en Turkse nationalisten gisteren hebben opgediend, is geen goede reden om ander nieuws onderbelicht te laten. Vandaar dan ook alsnog aandacht voor een andere gebeurtenis van afgelopen zaterdag, opmerkelijk en overwegend positief. Ik doel op de Women’s March die vele, vele duizenden mensen in Amsterdam hebben gehouden. Continue reading

Niet meebrullen in het anti-Turkse gehuil, nee tegen elk nationalisme

zondag 12 maart 2017

(geen zin in hyperlinks naar bronnen, gegevens zijn allemaal te vinden in recente krant en nieuwsberichten, compleet met tendentieuze toonzetting en alles.)

Zet je schrap. Vlak voor de verkiezingen blaasrt de Nederlandse regering het nationalistische vuurtje tot grote hoogte op. De Turkse president en regering doen vanuit hun positie en ambitie hetzelfde. Maar in Nederland hebben we allereerst met de Nederlandse politiek te maken. Van Nederland uit naar Turkije wijzen als het grotere gevaar, is meehuilen met de Nederlandse chauvinististen. Rutte en Wilders zijn hier bovenal de vijand, en vrijwel de complete Nederlandse politiek is medeplichtig. Afstand nemen van dit nationalisme in ‘eigen’ land is prioriteit nummer één, twee en drie. Afstand houden van Turks chauvinisme is noodzakelijk, om niet in de valkuil van inconsistentie en omgekeerd chauvinisme te vervallen. Maar first thing first: néé tegen de nationale anti-Turkse opgefokte,opgeklopte  eensgezindheid, weg met de opgefokte nationale Nederlanderigheid. Continue reading