Neerlanderig linksig zelfbeklag

maandag 30 mei 2016

Onderstaande column verscheen al op de website van Autonomen Den Haag. Kijk vooral ook daar, er staat allerlei moois op die website :).

Het heerst, op Facebook en daarbuiten: de ziekte van het Neerlanderige linksige zelfbeklag. Het idee dat ‘wij’ de solidariteit verleerd of vergeten zijn. Het idee dat staking iets is voor boze arbeiders in Frankrijk. Het idee dat anti-TTIP-demonstraties overal groot en sterk kunnen worden behalve in Nederland. Het idee dat ‘we’ niet weten wat actievoeren is. Het idee dat ‘wij’ ons alles af laten pakken, alles maar over ons kant laten gaan, met als ondertoon dat ‘we’ eigenlijk gewoon verdienen wat we van de regeringen en van rechts krijgen. Anders zouden ‘we’ ons toch wel beter verweren,in groteren aantallen de straat op gaan in protest, het land platleggen met verzetsacties, blokkades en het neerleggen van het werk? Continue reading

Levendig demonstreren tegen TTIP

zaterdag 28 mei 2016

Tegen de duizend mensen droegen afgelopen middag in Amsterdam door hun deelname bij aan een levendig protest tegen het alom omstreden en verafschuwde investeringsverdrag TTIP. De demonstratie maakte deel uit van een actiedag tegen TTIP.  Vanuit Tilburg en Eindhoven waren we met een aardig groepje naar Amsterdam gegaan om mee te doen. We vormden daar samen met anderen een antikapitalistisch/ anti-autoritair blok  waartoe onder meer vanuit Autonomen Brabant was opgeroepen, om een radicaler, anarchistisch geluid in de demonstratie te laten zien en horen. Continue reading

Arbeiders brengen arbeidswet in Frankrijk aan het wankelen

donderdag 26 mei 2016

Met stevige stakingen en blokkades brengen arbeiders in Frankrijk de gehate arbeidswet van de regering aan het wankelen. Wat tot nu toe met demonstraties, straatgevechten en korte stakingen nog niet lukte, komt binnen bereik nu de stakingsdruk aanhoudend is geworden en gepaard gaat met effectieve en drukverhogende blokkadeacties rond raffinaderijen en elders. Het is bepaald niet zeker dat het lukt om wet en regering te verslaan. Maar het is bepaald een stuk minder ondenkbaar dan drie maanden geleden. En het zou geweldig goed nieuws zijn als het lukt. Continue reading

‘Hand in hand! Geen kind aan de kant!’

zaterdag 21 mei 2016

Minder dan een behoorlijk succes kan ik van de ‘Geen kind aan de kant!’-demonstratie in Rijen deze zaterdagmiddag niet maken, hoe kritisch ik soms ook ben waar het acties betreft. Het deelnemersaantal viel me mee, evenals de samenstelling van de groep. En ik denk dat iets van de boodschap hier en daar wel degelijk is overgekomen. Continue reading

Compliment en lachspiegel – over de zoveelste ‘weerlegging’ van het anarchisme (deel 4)

Deel vier in een serie stukken in reactie op “Anarchisme gaat de revolutie niet brengen” van de hand van JW. Het worden in totaal vijf stukken. Minstens, want JW solliciteert, gezien de reacties die hij inmiddels op mijn blog heeft doen plaatsen, duidelijk naar meer 🙂

JW gaat vervolgens uitvoerig in op “de grootste zwakte van het anarchisme als ideologie:” (let wel: niet alleen het Nederlandse, in de huidige vorm, of soortgelijke relativeringen waar eerder nog sprake van was) “een onwil om te erkennen dat macht onvermijdelijk is in de revolutie en het voortbestaan ervan, en een onkunde om om te gaan met bestaande machtsdynamieken (in de eigen beweging en in de maatschappij.” Met of zonder permissie – ik ben anarchist, dus laat die permissie maar zitten – dit is daverende nonsens zoals die in allerlei variaties door Marx, Plechanov, Lenin, Trotski, Stalin en noem ze allemaal maar op, keer op keer is herhaald. De kwantiteit van de kolder slaat echter zelden erg dialectisch om in de kwaliteit van de waarheid, hoe vaak je de kolder ook herhaalt. Continue reading

Compliment en lachspiegel – over de zoveelste ‘weerlegging’ van het anarchisme (deel 3)

zaterdag 14 mei 2016

Deel 3 van een serie in reactie op het stuk Anarchisme gaat de revolutie niet brengen”. Het betreft een handvol wat lossere punten, vandaar dat ik tussenkoppen heb aangebracht.

3a Kleinschaligheid, autonomie en het goede gevoel

De auteur vervolgt met een kritiek op de kleinschaligheid die veel anarchisten wel prima vinden, “omdat het een gevoel van autonomie geeft.” Het is een onzin-argument, een verdraaiing die dat van bijzaak hoofdzaak maakt. We streven daadwerkelijk autonomie na, in het hier nu van onze strijd, en ja, dan zijn strijd- en organisatievormen waar we greep op kunnen houden noodzakelijk. Die autonomie waar JW naar verwijst, is een verschijnsel, een sociale verhouding, een dimensie van strijd en organisatie. Het bijbehorende gevoel is het punt niet. Continue reading

Compliment en lachspiegel – over de zoveelste ‘weerlegging’ van het anarchisme (deel 2)

vrijdag 13 mei 2016

Deel twee van een serie naar aanleiding van het artikel “Anarchisme gaat de revolutie niet redden”.

Het in deze reeks besproken artikel vervolgt met een alinea waarin anarchisten complimentjes krijgen omdat we de politie wantrouwen, de wet niet zaligmakend zien, en de confrontatie aangaan. De complimentjes worden meteen onderuitgehaald door een klacht over de horizontale organisatievormen die we hanteren, en die volgens de auteur – JW, zo weet ik intussen zeker, en het blijkt OK dat ik hem noem – niet effectief zijn. Daarop volgt dan een kernkritiek. Het probleem is “inherent aan datgene wat anarchisme specifiek maakt en zich onderscheid van zo ’n beetje alle andere ideologieën: het afwijzen van formele hiërarchie en van alle vormen van officiële macht”. De vetgedrukte woorden waren in het origineel gecursiveerd, in een verder platte tekst, en ze wijzen op fatale misvattingen. Continue reading

Compliment en lachspiegel – over de zoveelste ‘weerlegging’ van het anarchisme (deel 1)

vrijdag 13 mei 2016

Als het anarchisme voorwerp wordt van linkse – doorgaans marxistische – kritiek, dan zegt mij dat twee dingen. Allereerst is het een compliment aan anarchisten, aan anarchistische opvattingen en anarchistische praktijken. In de tweede plaats is het een spiegel die ons als anarchisten wordt voorgehouden. Een compliment: als anarchisten met hun eigenwijze ideeën en praktijken niet een zeker effect hadden, als we niet opvielen, zouden linkse critici er immers geen aandacht aan besteden, dan waren we irrelevant. Kennelijk zijn we als anarchisten niet zo onbeduidend als critici graag suggereren. Een spiegel: kritiek laat zien hoe we als anarchisten overkomen op anderen, op tegenstanders en op potentiële bondgenoten. Dat is nuttig, al is het niet altijd prettig. Maar spiegels weerspiegelen niet alleen. Ze vervormen vaak teven datgene wat ze weerspiegelen. Soms blijkt de spiegel eerder een lachspiegel, zo onherkenbaar is de vervorming. En als je de spiegel met eigen creaties beschildert voor je de spiegel aan een ander voorhoudt, moet je niet vreemd opkijken dat de ander zich in het spiegelbeeld niet herkent. Dat alles bedacht ik me toen ik via Facebook een artikel onder ogen kreeg met als titel: “Anarchisme gaat ons de revolutie niet brengen” .

Het stuk is te vinden op het blog Rode Draad. Het stuk is niet ondertekend, vandaar dat ik in het vervolg ook naar ‘de auteur’ verwijs, en geen naam noem. Ik meen overigens wel vrij zeker te weten wie de auteur heeft, en als die aangeeft dat het OK is diens naam te noemen,doe ik dat hier alsnog. Maar zelfgekozen anonimiteit respecteer ik.

In het artikel wordt uiteengezet waarom volgende auteur het anarchisme niet adequaat is als revolutionaire theorie en strategie. Het zit echter vol met zoveel misvattingen dat het de moeite loont om het alinea voor alinea te ontrafelen. Dat geeft me dan tegelijk de kans om wat over het anarchisme – het echte, niet dat van de lachspiegelcritici – te vertellen. Want veel van de misvattingen zijn bepaald niet uniek voor dit artikel. Je komt ze keer op tegen in marxistische ‘weerleggingen ‘van het anarchisme als revolutionaire theorie. Dat, en niet louter het artikel dat ik hier bespreek, is een reden waarom deze reactie nogal fors is uitgevallen. Ik plaats het dan ook als serie. Continue reading

Griekenland: herhaling van zetten?

Griekenland, afgelopen dagen. Wederom een pakket bezuinigingen, belatstingverhoging en pensioenafbraak. Wederop een staking en grote manifestaties als protest. Wederom straatgevechten tussen betogers en politie, met stenen en brandba bommen van de ene kant, ladingen traangas van de andere. Eederom een regering die het protest trotseert, en een meerderheid van parlementsleden die het bezuinigingspakket aanneemt. Het de zoveelste episode van dit type in Griekenland. Is het een herhaling van zetten? Zit de sociale strijd vast een een cyclisch patroon zonder uitweg? Is het louter een herhaling van zetten? grotendeels wel, maar wel onder gewijzigde omstandigheden. Continue reading